Voorjaarsvakantie 2017.

Laatste paar dagen in Vaals.

Via Gemmenich komen we op de Gemmenicherweg en rijden dan zomaar Vaals binnen.
De weg maakt een grote bocht onder zichzelf door en we dalen verder af langs de rand van Vaals. We kennen Vaals al redelijk van eerdere bezoekjes toen we in Camerig een huisje hadden gehuurd. Ook de zoektochten naar de Vennbahn brachten ons wel eens in Vaals, omdat de Vennbahn begon in Aachen. Aachen en Vaals liggen naadloos tegen elkaar aan.
We komen bij de rotonde en ik had op de kaart gezien dat de camping op enkele honderden meters van deze rotonde ligt. Klopt!! Tweehonderd meter na de rotonde moeten we rechtsaf een smal weggetje indraaien. Dit slingert even door het landschap en dan is daar de camping Hoeve Gastmolen. We zijn erg benieuwd, het is de eerste keer dat we hier neerstrijken. We staan voor de receptie die op dit moment niet bezet is. Er staat een bord, nieuwe gasten kunnen zich melden door op de intercom te drukken. Dat doen we en een vriendelijke vrouwenstem antwoord dat ze er meteen aan komt. We schrijven ons in, we hadden online gereserveerd en meteen betaald. We kregen een duidelijke uitleg van de belangrijkste zaken die we moesten weten. Op de plattegrond werd ons de plek  aangewezen.

De receptie van de camping Hoeve Gastmolen. De camping is autovrij en dus staan de auto's bij de receptie geparkeerd.

Op onze plek aangekomen zetten we de camper neer, die meteen vlak staat. Het bekende ritueel begint. Hanni maakt binnen de boel klaar en ik regel het buitengebeuren. Electra aansluiten, watertank vullen. Luifel uitdraaien en stoelen en tafel uit de bagageluiken halen. Wasrekje ophangen en ach, dan is het ook zo klaar. Even elektra testen.........die doet het niet. Dan sluiten we eventuele fouten aan boord uit en daarna komen we tot de conclusie dat het aan de stroompaal ligt, want op een andere paal doet alles het wel! Ik wandel naar de receptie en meld me weer via de intercom. Ik leg uit wat er hapert en de vriendelijke dame zegt; ik kom naar u toe. Ik wacht een poosje, maar zie haar niet. Twijfel sluipt in mijn hoofd. Ik kom naar u toe, kan ook betekenen dat ze meteen naar onze plek loopt. Ik besluit er maar heen te gaan. Halverwege kom ik haar tegen. De zekering lag er uit en dat heeft ze hersteld. Waarschijnlijk heeft de vorige camperaar de zekering te zwaar belast en het niet doorgegeven. Het is voor ons opgelost en we beginnen aan drie dagen Vaals en omgeving.

Mooie plek op deze fraaie camping. De heuvel op de achtergrond ligt in Duitsland. De camping ligt écht op de Nederlands-Duitse grens.

We worden steeds enthousiaster over deze camping. Mooie plaatsen op een heuvelachtig terrein. 's Morgens verse broodjes? Even bestellen op de website en om 9 uur ligt de bestelling klaar bij de receptie.

Tijdens ons verblijf besluiten we om volgend voorjaar hier weer terug te komen. De camping is schitterend en de omgeving eveneens. Er is nog veel te zin en te ontdekken hier.

We hebben een fietstocht gemaakt in de directe omgeving van de camping. Via het dorp Holset en enkele smalle holle wegen weer terug.

De volgende dag zijn we de Vaalserberg opgereden. Naar het drielandenpunt. we zijn de toren opgegaan om over deze mooie streek en de drie landen uit te kijken. Lekkere koffie gedronken bij het restaurant en daarna boodschappen gedaan bij Landal.

Gezelligheid op de Vaalserberg. Een orkest van een Schotse school speelde de sterren van de hemel.

Vanaf de toren kijken in de richting Gemmenich en Neu-Moresnet.

Een van de torens van onder bekeken. De koffie bij het restaurant was prima en de prijs was normaal. Bij het drielandenpunt was de klantvriendelijkheid ver te zoeken. Een flesje water 0,5 liter kost 3 Euro!!! Pinnen kan niet. Bij de volgende hebben ze alleen flesjes van glas en daar betaal je ook de hoofdprijs. Dat is dik cashen daar. Verder was het gewoon erg leuk om er eens rustig rond te kijken.

We gaan richting Nederland.

Na de verpletterende lunch bij La Baraque Michel, rijden we verder in de richting van Nederland, Limburg. We rijden nog een stuk over de Hoge Venen en slaan linksaf naar Jalhay. In Jalhay is eigenlijk niet veel te doen of te zien. Dichtbij ligt echter de stuwdam van La Gileppe. Dat is meestal wel een tussenstop waard.

Jalhay centrum, beetje vergane glorie.

Je kunt er wel alle kanten op.

We gaan dus verder en dwalen een beetje door dit mooie land. We komen bij het dorpje Limbourg. Dat is een historisch dorp en een van de mooiste dorpen van België.

Het is een heel mooi dorp in een mooie omgeving.

Na enig zoeken vinden we de weg naar Gemmenich. Als je in Gemmenich bent sta je eigenlijk al met een been in Nederland. 

Gemmenich ligt vlak bij het drielandenpunt en dus vlak bij Vaals.

Boeiende omgeving en er is zoveel e zien en zoveel geschiedenis. Maar het bord toont ons dat we op de goede weg zitten, we gaan naar Vaals.

Korte vakantie in juni 2017.

Na een paar mooie (fiets)dagen in Luxemburg, op en rond camping Woltzdal, gaan we verder.
We gaan nog een paar dagen in Vaals staan. Camping Hoeve Gastmolen hebben we uitgezocht, we zijn er nog nooit geweest en dus zijn we benieuwd. 
We rijden via een mooie route naar Nederland. Via Sankt Vith en de Kaiserbaracke naar Malmedy. Daar draaien we de Hautes Fagnes (Hoge Venen) in. De weg klimt Malmedy uit via een aantal haarspeldbochten. Ze zouden in de echte bergen niet misstaan. Dan opeens is er de weg door de Venen. Het is er stil en we rijden zomaar een aantal kilometers zonder iemand tegen te komen. We passeren Mont Rigi en zijn in het hoogste deel van België. 
We hadden onze lunch gepland bij La Baraque Michel, Een markante plek in de Hoge Venen. Uitgelezen wandelgebied en in de winter kun je er op de ski's over de vlaktes langlaufen.

La Baraque Michel geniet grote bekendheid in België en ook ver daar buiten. Het gebouw heeft een mooie geschiedenis. In 1798 kwam een Duitser met de naam Michel Schmitz in Herbestier wonen, een gehucht horend bij de gemeente Jalhay. Hij hield van de eenzaamheid van de ruige streek. Om reizigers te helpen bouwde hij een hut van klei. Het bleek een succes, veel reizigers die hier langs kwamen wisten zijn hut (baraque) te vinden. Het succes leidde er toe dat hij een echt stenen huis bouwde om de vele passanten te kunnen opvangen. In 1819 verdwaalde ene Rochêne in de Fagnes. Hij werd opgevangen in de Baraque Michel en daar dankte hij zijn leven aan. Deze man was de schoonvader van ridder Henri Toussaint Fischbach en die laatste was erg dankbaar  en hielp met het bouwen van een echt goed stenen gebouw, Het werd de huidige charmante herberg. Er kwam een klok aan de gevel te hangen, deze werd daar geplaatst om reizigers te helpen met oriënteren als het weer eens mistig is op deze onherbergzame hoogvlakte. Tegenwoordig heeft de herberg een twintigtal kamers te verhuren. Je kunt er heerlijk eten en de gerechten zijn echt streekgerechten. Wij bestelden op advies van de eigenaar een koninginnehapje. Het was zeker géén hapje. Ik denk dat we met ons tweetjes meer dan genoeg zouden hebben aan een portie. Het interieur is ouderwets en ik denk dat ze dat ook niet moeten moderniseren, het hoort zo te zijn zoals het nu is.

Op enkele tientallen meters van La Baraque Michel staat de Fischbachkapel. In 1830 opgericht door ene meneer Fischbach. Hing er aan de Baraque een klok om verdwaalde reizigers de weg te wijzen, aan de kapel hing een grote lantaarn om de reizigers te helpen. We zijn wel eens in de wintermaanden langs deze weg gereden en dan kan het er echt bar en boos zijn. Koud, plotseling zeer dichte mist en sneeuw.

De Fischbachkapel heb ik gefotografeerd vanaf de parkeerplaats van La Baraque Michel.

De locatie is prima, aan de al jaren zeer drukke weg van Eupen naar Malmedy. Tot een paar jaar geleden moest men de drukke weg oversteken om wat te eten of te drinken. Tegenwoordig is er een mooie en veilige oplossing gevonden. Via een soort rotonde komt men bij de ingang van La Baraque terecht. Vanaf hier beginnen ook diverse wandelroutes.

Op de fiets in de Luxemburgse Ardennen.

Het Ourdal.

Zondag gingen we op pad voor een tocht door het Ourdal. Eerst naar Rossmillen en dan rechtsaf naar boven naar Heiderscheid.

Op de hoogvlakte bij Heiderscheid bloeit de Brem en heb je prachtige vergezichten. 

We rijden naar het plaatsje Lieler. Daar draaien we rechtsaf en dalen het dal in. Lieler is een slaperig dorpje met als grootste attractie, de camping les Trois Frontières. Voor ons totaal geen  aantrekkelijke camping. Na Lieler gaat het steil en snel bergafwaarts met hellingen van 10%. Veel remmen dus en goed opletten in de haarspeldbochten. We suizen richting Ouren en passeren het Europadenkmal. Daar werden de eerste stappen gezet voor een verenigd Europa. We komen bij de start van een aantal wandelroutes, waar wij enkele jaren gelden er ook een paar van hebben gelopen.

 Even een pauze tijdens de afdaling naar Ouren. Bossen en grasland en we zijn slechts een enkele auto tegen gekomen.

In Ouren hebben we even de Sint Pieters Kirche bekeken.

Na Ouren begint de lange en steile klim (soms 12%) naar Weiswampach. De omgeving is schitterend en er is een schuilhut/rustplaats waar we even uitpuffen.

Tijdens de rustpauze hebben we een fraai uitzicht op het dorp Ouren, daar kwamen we vandaan.

Voorjaarsvakantie 2017.

Eerst naar Luxemburg.

Zaterdag 10 juni vertrekken we naar Luxemburg. Natuurlijk camping Woltzdal in Maulusmühle. 

De ontvangst was weer hartelijk en we overlegden even welke plek er vrij was. Een van de twee speciale camperplekken was vrij en dat was naar onze mening ook nog de leukste. C2 is de plek. We stelden ons op en omdat de ondergrond beton is, sta je vrijwel meteen vlak. Even elektra aansluiten en water bijvullen en klaar zijn we. De eerste avond eten we in het kleine en knusse restaurant. Het heeft een opfrisbeurt gehad en het is gezellig geworden. Eten was ook goed en we hebben weer eens goed kunnen bijpraten met Erik. Laatste nieuws over vader Theo gehoord en tevreden gingen we naar onze camper. 

Voor de volgende dag hadden we de plannen klaar liggen. Dat verslag volgt.

Le Dramont.

We maken een fietstocht. Via de supermarkt in Boulouris rijden we naar de weg die van Saint Raphael naar Agay voert. We passeren enkele calanques, dat zijn inhammen waar men heerlijk beschut kan zwemmen en zonnebaden.

Op de foto een van die calanques bij Boulouris.. We rijden verder en we zijn nieuwsgierig wat er links van de doorgaande weg te zien is. Er staat ook een bord met een pijl naar een camping. Even kijken. De camping lijkt ons niets, we zijn ook niet van plan om Agay-Soleil in te ruilen. wel zie ik het oude station van Boulouris. Even fotograferen natuurlijk.

Het oude station van Boulouris. Daarna fietsen we naast de spoorlijn verder en we komen bij twee mooie meertjes aan. Leuk om te zien, zomaar in het niets eigenlijk. We konden zien dat de meertjes voor recreatie gebruikt werden. Maar hoe komen hier nu twee meertjes??

Dit is dus een van die twee meertjes. Later komen we erachter waardoor dit ontstaan is. We steken de weg over en we komen bij het strand van Le Dramont. Eigenlijk is dit nog niet het strand van Le Dramont, het is de plage du Débarquement. Het is het stuk strand waar de geallieerden de invasie in de Provence begonnen. Het strand is bezaaid met blauwe stenen. Porfier, hoe komt dat nu weer hier. We bekijken even het strand en zien het Ile d'Or liggen. Links van ons steekt de heuvel van Le Dramont omhoog. Bovenop staat de Semaphoor. Er staat een gedenkteken ter herinnering aan de landing hier.

Op deze foto een amfibie vaartuig zoals die hier werden gebruikt bij de invasie.

                                                     Het mysterieuze Ile d'Or.

Le Dramont met op de top de semaphore.

Weer thuis blijf ik nadenken over de twee meertjes. Er waren nog wat dingentjes die me opvielen en bij bleven.

Dus aan de studie. De historie van Le Dramont en de twee meertjes. De meertjes waren eigenlijk steengroeves. Daar werd dat blauwe gesteente (Porfier) gewonnen. Het werd eigenlijk over de hele wereld verscheept. Dus werd er een spoorlijntje aangelegd om de stenen bij de zee en een klein haventje te brengen. De blauwe porfier stenen kom je op veel plekken in Frankrijk weer tegen. Ook verder in Europa werd er gretig gebruik gemaakt van het gesteente uit Le Dramont.

Overzicht van de plage du Débarquement bij Le Dramont. De blauwe stenen, Ile d'Or en de heuvel Le Dramont.

De stenen werden met een treintje naar de zee gebracht. Er werd een tunneltje gebouwd om onder de spoorlijn van Marseille naar Monaco door te rijden.

Het spoorlijntje liep naar beneden, waar een aanlegsteiger was gebouwd voor de schepen.

Met dit soort boten werd het gesteente over water verder getransporteerd.

De oude sokkel waar de steiger aangebouwd werd is nog te zien.

De geallieerden gebruikten dit stuk strand dus om te landen. Ze wisten dat er hier geen landmijnen lagen, omdat de Duitsers zelf deze stenen hier hadden gelegd. De Duitsers gebruikten het ook voor aanvoer van troepen en materieel.

De ruime parkeerplaats ten westen van Dramont achter het strand en van hier trokken de geallieerde troepen verder de Provence in. Bevrijding. Het is allemaal rond de 11e november gebeurd, want overal kom je straten en pleinen tegen met die datum als straatnaam.

Het raadsel van de meertjes is hierbij opgelost.

 

Mensen.

Mensen op de camping.

Een camping is een sociaal gebeuren. Je leeft veel meer tussen en met de mede kampeerders. Het sociale gebeuren staat op een redelijk hoog peil. Geldt niet voor alle kampeerders, je hebt overal kaf onder het koren. Ik lees verhalen van mensen die bij hun tent blijven zitten en genieten van het zwoegen van andere mensen. Gelukkig is het merendeel wel sociaal.
Toen wij de eerste maal op camping Agay-Soleil kwamen, werden we naar de plek gebracht door Sylvie, mede directrice van deze camping. Ze wees de plek aan en gaf een advies hoe we de caravan het beste konden plaatsen. Hanni bleef bij plekje nummer 7 staan, terwijl ik de auto en caravan ophaalde. Toen ik daar weer arriveerde stond Hanni te praten met een kleine oudere Fransman. Het bleek Maurice te zijn. Later meer over deze man. Het is een kleine ruimte waar ik moet manoeuvreren met de bijna 12 meter lange combinatie. Maurice geeft aanwijzingen en roept "stop" als ik iets dreig te raken, een tak of iets anders. Het lukt niet om het spul helemaal goed te plaatsen op de kleine plek. Er zit niets anders op dan af te koppelen en handmatig de caravan in positie te zetten. Als ik de caravan los heb staan komen er meteen hulptroepen aan. Internationaal. Nederlander, Duitser en twee Fransen. Maurice geeft aanwijzingen, later verteld hij dat hij 85 jaar oud is en dus niet mee doet aan duwen en trekken. Met die hulp staat de caravan in een mum van tijd goed. Bedankt, merci bien en dankeschön.

Daar staan we dan. Plek nr 7, onder de bomen en op hemelsbreed 10 meter van het strand. Lopend is het ongeveer 30 meter.

Een jaar later komen we weer aan in Agay en we hebben hetzelfde plekje toegewezen gekregen. Maurice wacht ons al op, hij had bij de receptie gevraagd of wij ook weer kwamen. Het jaar vorige jaar was er heel snel een band ontstaan tussen Maurice en ons. Hij legde ons de eerste dag uit waar het lekkerste brood te vinden was. Hij vertelde waar de visboer zat en adviseerde ons een leuke wandeling langs het "sentier des douanes" het pad van de douaniers. Vroeger liepen hier veel douaniers rond omdat het een geliefde kust was voor smokkelaars om aan te leggen. Volgens Maurice waren de douaniers zelf ook niet te vertrouwen. Hij maakte het bekende gebaar van de hand in de broekzak.

Maar Maurice stond ons al op te wachten dus. Emotioneel weerzien. Ik steek de caravan weer zoveel mogelijk op de plek en de rest moet handmatig gebeuren. Er komt een Fransman aanrennen en er komt een Brits echtpaar aan lopen. "You need help?" nou graag. Zo hebben we weer hulp genoeg. De Britten staan naast ons en we worden min of meer vrienden deze vakantie. Ook het jaar daarna staan we weer samen op de camping met veel plezier en toch laten we elkaar vrij. Niet elke dag bij elkaar op de lip, zoals het vroeger in Vias was. Nu jaren later hebben we nog steeds contact.

We helpen met mooie routes uitzoeken en wandelen samen in de omgeving. Een afscheidsdiner in het restaurant als we weg gaan.

We komen weer aan en pal naast ons staat een rode Volkswagen camper met Zwitsers kenteken. Maurice stelt ons voor aan Pierre uit Zwitserland. Pierre heeft het niet makkelijk. Zijn vrouw is meervoudig gehandicapt. Na een auto ongeluk is ze zowel lichamelijk als geestelijk zwaar gehandicapt. Pierre heeft alle zorg voor haar op zich genomen en neemt haar dus zelfs mee op vakantie naar zuid Frankrijk. Pierre is en blijft een heel optimistische man en bovenal erg vriendelijk. Eenmaal per dag wil zijn vrouw graag even aan de zee kijken. Ze heeft een soort lig-rolstoel en daarmee gaat ze naar het strand. Vanaf de camping moet men met een trapje van drie treden naar het strand. We hebben afgesproken dat Pierre fluit als hij met haar op stap gaat. De hulp van de medekampeerders is enorm. Van alle kanten komen hulpkrachten aangesneld om te helpen. Met vereende krachten duwen we de grote lig-rolstoel naar de strandopgang. Dan tillen we met een paar sterke mannen de stoel op het strand. Er wordt ook gelachen natuurlijk. Maurice komt bij voorbeeld met peddels aan en beweert dat die stoel wel kan drijven. Als mevrouw weer terug wil naar de camper, horen Pierre doordringend fluiten. Er staan dan meer mensen klaar dan er een plekje aan de rol-ligstoel hebben. Hoezo sociaal. We hebben met Pierre ook een leuk contact.

Pierre (links) en Maurice bespreken de dagelijkse zaken op de camping. Maurice loopt vaak rond met een klein harkje. Hij ziet overal wel iets om zijn hulp aan te bieden.

Maurice komt weer even een praatje houden, niet lang, gewoon leuk. Maurice is dus 85 jaar oud als we hem leren kennen. Zijn vrouw is een jaar ouder. Hij rijdt in een mooie BMW Z3 met daar  achter een antieke caravan. Op de foto te zien achter hem. Hij komt al meer dan 35 jaar op de camping. Altijd dezelfde plek en altijd de hele maand september. Hij kwam al op de camping toen de ouders van de beide zusters de camping runden. Iedereen kent hem en hij is een groot deel van de dag aan het zwerven over de kleine camping en maakt praatjes bij al die kennissen die hij heeft leren kennen in de loop der jaren. Zijn slagzin is: petit camping, grande famille.

Het jaar dat we moesten overslaan, omdat Hanni ernstig ziek was, heeft Maurice in emotionele toestand ervaren. Ik had de camping bericht gestuurd dat we niet kwamen en ook de reden er van. Ook had ik gevraagd om het aan Maurice te vertellen en aan een ander Frans echtpaar. We kregen van dat echtpaar een nieuwjaarskaart met de wens dat we elkaar in September weer in goede gezondheid zouden ontmoeten. Toen we het volgend jaar weer terug kwamen was Maurice in tranen dat hij zijn vriendin Hanni weer zag. Iedereen had erg mee geleefd en we werden vorstelijk onthaald.

Zeer sociaal en geen verkeerd woord over de Fransen voor ons.

Woensdag markt in Agay. Een van onze buren keurt fruit voor ons.