Valkenburg 2016.

Het is april 2016. We hebben weer het een en ander aan de camper verspijkerd. We gaan weer een paar dagen naar Luxemburg, camping Woltzdal, om het uit te proberen. We krijgen een mooie plek, eigenlijk speciaal voor campers, dus met betonnen ondergrond. Na een drankje en hernieuwde kennismaking met de familie, installeren we ons. We zijn benieuwd of alles werkt. We gingen in september 2015 terug naar huis met een kraan die niet werkte. Volgens Norbert was het allemaal dik in orde toen hij het testte. Ik haal een litertje of tien water en vul de tank. Hanni is binnen even bezig en ik vertel haar dat het water op peil is. Na een paar tellen hoor ik een kreet: nog geen water hoor. Enkel krachttermen klinken over de camping. Wat nu? Ik bel Norbert en enigszins geïrriteerd vertel ik dat het nu weer niet werkt. Hij staat met de mond vol tanden en stotterend geeft hij aan op onderzoek uit te gaan. We klungelen nog wat en na een klein half uurtje belt Norbert. Hij kondigt een telefonisch consult aan. Ik krijg de volgende instructies;  Pak een schroevendraaier en een hamer(tje). Draai de vier schroeven los van de plaat boven de pomp. Klaar Norbert. Nu zie je een pomp zitten links voor, vervolgt Norbert zijn instructies. Pak nu de hamer en geef een klap op de pomp. Zonder te aarzelen geef ik een mep op het apparaat. Norbert zegt;' laat Hanni het nu nog eens proberen'. Eureka, de kraan doet het, geweldig en dank je. Het is een oude pomp, 25 jaar, en die willen door kalkvorming wel eens vast zitten na de winterstop. Het worden een paar leuke dagen daar in Luxemburg.

We hebben ook nieuwe gordijnen opgehangen.

Ons plekje op het rustige Woltzdal. Mooi centraal op de camping. De kraan doet het weer, we besluiten later dat we de oude kraan vervangen.

De weg terug naar Zwolle gaat via Valkenburg. Daar hebben we camping Den Driesch uitgezocht. We waren jaren geleden al eens in Valkenburg en we vinden het een leuk stadje. Dus we gaan weer eens kijken. Camping Den Driesch bevindt zich op een heuvel boven Valkenburg. Prima camping en we willen graag twee dagen blijven. De vriendelijke dame aan de receptie verteld ons dat het niet mogelijk zal zijn deze keer. Overmorgen, die zaterdag, is de wereldtour wielerwedstrijd Amstel Gold Race. Vanaf vrijdag is de hele camping volgeboekt met liefhebbers. Nou, het is niet anders. We gaan Valkenburg in en genieten weer van de Limburgse sfeer en gemoedelijkheid. We komen langs de bekende grotten en we besluiten dat we die willen bezoeken in de kersttijd. Terug op de camping bestellen we brood voor de volgende morgen en terloops vertellen we dat we in december terug komen voor de kerstmarkten. De eigenaar vertelt dat we op tijd moeten reserveren, want het staat altijd helemaal vol. We beloven ons zelf dat we het regelen. 's Avonds nog weer Valkenburg in en lekker gegeten en geborreld bij restaurant de Munt.

Ons plekje op camping Den Driesch. Op de foto is ons uitzicht niet goed te zien, maar het was mooi.

's Avonds is het op de camping ook gezellig.

Twee december zijn we weer terug op de camping. We hebben dus gereserveerd en we hebben een mooie plek, nu aan de andere kant van de camping. Na het installeren gaan we de stad even in en bekijken de sfeervolle verlichting vast even. We hebben voor de avond afgesproken met onze buren die ook een paar dagen in Valkenburg zijn. Gezellig getafeld met ons vieren. Bij de reservering voor de camperplek zaten een paar arrangementen voor Valkenburg Kerststad. We konden zo doorlopen in de Fluweelengrot. Was leuk. De Gemeentegrot was mooier en daar moesten we wel wat betalen. Weer vouchers voor de kerststad attractie met een expo van zandsculpturen. Ook een tocht met de kabelbaan zat bij de campingprijs in. Het was allemaal prima en we vinden het leuk dat we zijn geweest. Naar onze smaak hebben we voorlopig genoeg kerstmarkten gezien. Valkenburg verveelt ons niet en we komen terug.

De camping/camperplaats van Valkenburg. Gezien vanaf de Wilhelminatoren.

Kerstmarkt in de grotten van Valkenburg. Best de moeite waard voor een keer.

België, de Oostkantons.

We komen graag in België. De Oostkantons zijn ons favoriete deel bij onze zuiderburen.
De leuke stadjes en dorpjes. Het natuurschoon met hoogteverschillen en watervallen. Zo dichtbij en toch zo anders dan Nederland.
We hebben al heel wat voetstappen staan bij het Signal de Botrange. Een opvallende plek bij de Hautes Fagnes, het grote hoogveen gebied tegen de Duitse grens.
Het is tevens het hoogste punt van België, 694 meter. In 1804 plaatste een Franse kolonel een torentje om er landmetingen te verrichten. In die tijd was eigenlijk Baraque Michel het hoogste punt, enkele kilometers noordwaarts. Deze streek is vaak gewisseld wat betreft nationaliteit. Dan was het gebied Duits en even later weer Belgisch. Koning Albert 1 besloot een eind aan de twijfel te maken door er een plek te maken met een trap. Boven was men precies op 700m. Je moet je maar ergens druk om maken.

Boven gekomen op deze trap, sta je dus op 700 meter.

Tegenwoordig is het wat meer begroeid. Er naast is de ingang tot een groot wandelgebied, in de winter ligt hier vaak veel sneeuw en kan men er langlaufen.

Het is een schitterend wandelgebied. De houten paden voeren je over het veengebied. Het is erg gevaarlijk om naast de paden te lopen. Er zijn in het verleden al veel mensen verdwenen in dit mysterieuze gebied.

Ongeveer 22 kilometer van Botrange ligt in het bos bij Mürringen de Weisse Stein. Volgens metingen van Google maps is dit echter het hoogste punt. Maar de NGI het Nationaal Geografiesch Instituut heeft nieuwe metingen gedaan en wijst toch Botrange aan als hoogste punt.

Slechts enkele honderden meters verder naar het zuiden ligt de officiële ingang van het Botrange Naturpark. Vandaar lopen ook veel routes de bossen in, zoals naar de waterval van de Bayehon. Binnen in het centrum is een restaurantje, een mooi kaarten en boeken winkeltje. Ook een expositie over de flora en fauna.

Heb je in het besneeuwde winterlandschap gewandeld en ben je koud geworden, dan kun je met een drankje rond de open haard gaan zitten en lekker nagloeien.

En zo ziet het Signal de Botrange er uit als je over de weg nadert. De toren gaf vaak een signaal uit als er mensen verdwenen waren in dit gebied. Tegenwoordig kan dat ook met de mobiele telefoon.

Het is een markante plek.

Ierland (slot).

Onze trip door Ierland is hier al eerder beschreven en nu dan het laatste deel.
Vanuit Killarney is het ruim 300 km naar Dublin. We gaan vroeg op pad en rijden in een vrijwel rechte lijn door het zuidelijke deel van Ierland. Wisselende landschappen en heel mooi is het deel door de Wicklow mountains. Het is niet zo heel makkelijk, met een huurauto, links rijden en dan zoeken naar het geboekte hotel. Central Hotel hadden we uitgezocht. Volgens de naam moest het centraal liggen. Dat was ook zo. Het kostte even wat tijd, maar achteraf kwamen we vrij snel bij het hotel aan. Het bleek een goede keus. Niet duur en voor ons als kampeerders genoeg luxe. We zijn snel tevreden en uiteindelijk slaap je er alleen maar. De ligging was ook echt wel centraal. Vlak bij Grafton street, de winkelstraat van Dublin. Trinity College, de universiteit en een heel mooi gebouw, was dichtbij. Het mooie park St Stephens Green was ook niet ver, aan het eind van Grafton street loop je er zo in. We bleven twee dagen en dan moet je heel wat lopen natuurlijk. 's Avonds naar Temple bar. Waar het heel gezellig is met veel pubs en restaurantjes. Alles op loopafstand. Dublin is echt de moeite waard en we hebben best veel gezien in die twee dagen.

We hebben staan kijken naar de traag stromende river Liffey. Op de Halfpenny bridge. Er was heel vroeger een veerpontje om de mensen over de rivier te brengen. Daar werd tol voor gevraagd. Een halve penny. Later kwam deze mooie brug en die heet nog steeds Halfpenny bridge.

Stappen in de uitgaanswijk van Dublin. Temple bar. Deze pub heeft zelfs de naam Temple Bar. Gezellig daar.

Winkelen in Grafton street.

Het mooie park St Stephens Green.

Ons hotel, centraal gelegen.

We staan de derde dag vroeg aan het goed ontbijt in het hotel. Bacon, gebakken ei en toast. Lekker.

We gaan naar de luchthaven van Dublin. Dat is niet zo heel moeilijk. We leveren de huurauto schadevrij weer in en in de mooie pub Dublin Airport drinken we nog wat. Hanni probeert nog een keer een half pint Guinness. Na een paar slokken zet ze hem bij mij neer en ik mag dus nog wat extra Guinness drinken. Het was een fijne week daar in Ierland. Sweet memories.

Ierland.

Ik had al eerder verteld dat we een week door Ierland zijn gereisd. Dat eerste verhaal ging over de aankomst en ons verblijf in Galway. We trekken daarna verder langs de westkust. Tegenwoordig wordt dat aangeprezen als de Wild Atlantic Way. We waren een soort voorlopers. We zakken langs de kust af naar het zuiden en zien veel mooie dingen. Ik vond dat Hanni zeker de Cliffs of Moher moest zien/beleven.
Dat hebben we dus gedaan en het was weer indrukwekkend.

We hadden mooi weer en dus was het zicht goed. We snuffelen even in het Visitors centre. Dat biedt niets bijzonders, maar het uitzicht is schitterend. Mooie routes langs ( voor mij) bekende plaatsen. Het doel is de Dingle Peninsula. Ik heb veel gelezen over de Blasket Islands en ook die kennis en sfeer wil ik met Hanni delen. Het is en blijft een schokkend verhaal. Dat vertel ik een andere keer.

We bezoeken het Blasket Islands Centre. Waar heel veel over de historie van de eilanden is te zien. Op de foto is te zien, dat je vanuit het centrum vrijwel altijd uitzicht hebt op de eilanden.

Vanaf het "vaste land"-Ierland is zelf ook een eiland- kun je eindeloos staren naar de eilanden. Op de foto is het Great Blasket Island te zien en rechts nog een stuk van het eiland Beginish.

Voor mij was het de tweede of derde keer, maar het blijft mooi.

Via de Slea Head Drive, de route langs de kust van Schiereiland Dingle, rijden we naar het stadje Dingle.

We komen langs de beroemde Beehives. Middeleeuwse stenen huisjes waar echt mensen hebben gewoond.

De Slea Head Drive is schitterend met constant adembenemende uitzichten.

Onderweg naar Dingle. Je moet geen haast hebben. Deze schapen trekken zich er niets van aan dat je haast hebt. Het is ook beter voor het genieten als je rustig aan doet.

Dingle is toeristisch, natuurlijk, maar ook erg gezellig met leuke pubs en goede overnachtingsmogelijkheden. We hebben er een leuke avond gehad. Hanni kan maar niet aan Guinness wennen.

We rijden de volgende dag verder en we komen na een rustige rit aan in Killarney. Het was maar een kleine 80 kilometer. Hier kunnen we dan iets meer tijd besteden, voordat we naar Dublin gaan. Killarney is ook weer zo'n typisch Iers stadje. Het is jammer dat het allemaal zo commercieel wordt. Toch leuk om er een middag en een avond rond te kijken. Natuurlijk weer live muziek in de pubs.

Killarney ligt dus in het zuidwesten van Ierland. Het klimaat is hier duidelijk anders dan in de rest van het land. Door een warme golfstroom is het er wat droger en er groeien zelfs palmbomen. Niet op een grote schaal, maar toch....

Vanuit Killarney gaan we naar onze laatste stop in Ierland. De hoofdstad Dublin.

Zuid-Limburg.

Twee maal zijn we een weekje in Zuid-Limburg geweest. Prachtig stukje Nederland en gezellig.
We hebben daar beide keren een vakwerk huisje gehuurd, bij camping de Rozenhof. De doorgaande weg van Camerig naar Vaals trekt een streep door de camping. Aan de ene kant de camping met restaurant en 100m verder aan de andere kant een soort
mini-dorpje met deze huisjes voor de verhuur. Mooi plekje dus, vlak bij Vaals, maar ook bij Maastricht. Aachen en België zijn ook vlakbij. We komen er graag en die twee keer hebben we ons heel goed vermaakt. Op de bovenste foto is te zien dat Hanni zich meteen op haar gemak voelde.

Het huisje wat wij hadden gehuurd.

Het is een klein dorpje op zichzelf. Klein eindje lopen en je bent bij de camping, met een prima restaurant en een kleine winkel waar 's morgens vers brood te koop is.

We hebben enkele tochten gemaakt in de omgeving. Natuurlijk een dagje Maastricht en ook een dagje Aachen. Foto hierboven een kijkje in de mooie én gezellige stad Aachen.

We bezochten o.a. de prachtige Dom van Aachen.

Het oude Vennbahn station van Raeren in België. Wandelen en vooral ook lekker eten.

We denken vooral met een goed gevoel terug aan deze weekjes.

Zwitserland.

Een enkele keer gaan we op pad zonder tent of caravan. Zo zijn we jaren geleden eens op zwerftocht geweest door Zwitserland. We gingen wel met een bepaald doel. Het plan was; we rijden naar zuidoost Zwitserland en maken een tocht met de beroemde Bernina express. Daar in het gebied Graubünden lopen prachtige spoorlijnen door en over de Alpen. De reis naar die streek is ook mooi natuurlijk. We hebben een overnachting in Basel gedaan. Daarna via een fraaie route naar Chur. Daar was de uitvalsbasis  voor enkele tochten en dus ook voor de treinreis. De Bernina route loopt van het station in Chur over de alpen naar het Italiaanse dorpje Tirano. Er zijn meerdere wonderschone punten op deze reis. We rijden eerst stapvoets een stuk door de stad Chur. Links en rechts zie je auto's en fietsers. Het lijkt alsof je in een tram zit.Daarna begint de reis pas echt. Na een flinke klim komen we bij het beroemde Landwasser viaduct.

 Het Landwasser viaduct. Het viaduct is 63 meter hoog en 135 meter lang.

In 1902 reed de eerste trein over dit bij de stad Filisur gelegen bouwwerk.

We vallen van de ene verbazing in de andere. Door stadjes en langs grote bergmeren gaat de reis.

Bij de stad Brusio hebben de ontwerpers de steile afdaling overwonnen door middel van een spiraal viaduct. Heel apart!

In Sankt Moritz rijden we door de stad. Later zijn we daar nog op eigen gelegenheid nog geweest. Een jetset plaats en we herinneren ons de prijs van een kop koffie en een broodje. Niet echt iets voor een drukkers echtpaar.

Het dorp Disentis in de Engadin vallei. Provincie Graubünden.

De terugweg. We stoppen voor een pauze aan de schitterend gelegen Walensee. De koffie was hier zeer betaalbaar, we hebben zelfs twee bakkies genomen én een broodje.

Castellane.

Via de Route Napoleon komen we in een van onze favoriete Franse plaatsen. Castellane.
Gelegen aan de rivier de Verdon. Gelegen op een hoogte van ongeveer 700-800 meter.
Het is er gezellig en natuurlijk ingericht op toerisme. Als wij er zijn is het hoogseizoen alweer voorbij. Dan is het aangenaam vertoeven in deze stad. We zijn twee maal vanuit het noorden naar Castellane gereden en dat is een mooie route, waar ooit Napoleon ons voor ging op zijn beroemde trektocht. We hebben er twee maal gestaan op een camping, amper 300 meter van het centrum.
De camping heeft de naam van een beroemde Franse schrijver/dichter, Frédéric Mistral. Prima plekje om te overnachten en Castellane en omgeving te verkennen.
Uit het noorden komen we de stad binnen via de Boulevard Saint Michel, we draaien naar het plein met terrassen. Place Marcel Sauvaire. De kruising die daar volgt geeft je de keuze; rechts naar de camping of links via de Boulevard de la Republique de stad weer verlaten. Dan kom je over de rivier de Verdon, die van daaruit naar de bekende Gorges du Verdon stroomt.

We naderen Castellane. Hanni maakte de foto vanuit de auto.

Te zien is de grote rots met daarop de Notre Dame du Roc.

Castellane centrum met weer de rots.

Castellane, de Verdon en de oude brug, Pont du Roc.